Het luistert nauw bij Stratego® niet te laten blijken waar het vaandel staat of juist met een quasi onthutste blik je tegenspeler het ‘bommenveld’ in te lonken. De gedachte aan dit soort sardonische momenten borrelt op als een raadsvergadering weer begint en ik rondkijk naar het speelveld, de verschillende actoren en de rituelen. Een burgemeester schudt handen, een bode vraagt om je handtekening en het loeren is begonnen. De coalitie, de oppositie, naar elkaar, naar de pers, naar de tribune. Het is boeiend, leuk en intrigerend. En het woord ‘spelregels’ komt iedere keer weer boven. Ik heb natuurlijk al de nodige bestuurlijke ervaring maar het politieke metier zat daar tot voor kort niet zo in: Besturen om te bereiken is toch heel wat anders dan politiek om iets te bereiken –vanuit de schaarste gedachte: wie krijgt wat en hoe en vooral dankzij wie en wat staat er tegenover; temeer daar het lijkt dat velen ook politiek bedrijven om te vermijden. Dan spreek ik nog maar niet van de keuze -of dilemma zo u wilt- tussen persoonlijk belang en algemeen belang. Zeker in de gemeentepolitiek kan zo’n lijn heel dun worden en dan is cliëntelisme nog maar één hellend vlak verwijderd van het aantasten van bestuurlijke integriteit. Als politieke doeleinden de inhoudelijke discussie overheersen, als de grenzen van het spel uitgangspunt …

De Spelbreker Lees meer »