“Waarom bent u hier” vraagt de onderzoeker met prangende ogen, na het handenschudden. Haar secretaris houdt de adem in. Lekker begin, denk ik nog terwijl ik ga zitten. Kan ik hier een fout antwoord op geven, of is dit een onderdeel van de vraagtechniek. Ik pijnig ondertussen mijn hersens over de opbouw van Socratische gesprekken uit mijn schoolboeken. “Om uw vragen te beantwoorden, toch?”, stamel ik wat. Stom, nooit een vragend antwoord geven, laat staan met een behoefte aan bevestiging op het eind. Les één uit de cursus ‘assertiviteit’, die ik zelf regelmatig geef. Ik sla alsnog bijna dicht maar begrijp dat ze het niet doet om te pesten maar om te weten, te checken, vast te leggen. Ik bevind mij in een buitenwijk van Utrecht, in een kale ruimte met alleen een grote witte formica tafel met vier stoelen voor ons drieën. De secretaris wijst op het boeket bloemen in de hoek, als hij verontschuldigend zegt: “We zijn net in dit pand getrokken”. Dat klopt wel want buiten op de deurbel stonden heel andere namen; het is dat ik een bekende zag, die zich haastte om voor mij de deur open te doen. Ik zit in het integriteitsonderzoek vanwege mijn ambitie om wethouder te worden. De omgeving doet recht aan de sfeer van geheimzinnigheid die hangt rondom integriteit. Ik …

De Reden Lees meer »

Wat vooraf gebeurde Jeuken, mijn handen jeuken. Na jaren een vorm van retraite, met hooguit wat losse flodders op Twitter, Facebook en wat dies meer zij, is dan toch wel weer tijd om beschouwend terug te blikken, te reflecteren, er iets wijzer van te worden. Terwijl de nieuwe gemeente afgelopen vier jaar zich struikelend naar een eenheid holde, en alles nog geleerd moest worden door iedereen, zat ik daar met een lichte leegte. Druppelgewijs komen de verleidingen binnen. Een stuk in de Koetjong, een terugblik vijf jaar na het AZC-drama, de landelijke verkiezingen, een telefoontje van een lid, activiteiten in het land, telefoontje van de voorzitter, vergaderingen voorzitten, steeds meer stukken lezen, kortom het broeit. En dan komen de verkiezingen, en groeien ambities en ik meld mij als kandidaat wethouder. Aan de andere kant zitten, bestuurlijk, meebouwen aan de toekomst van West Betuwe. De D66 west betuwe afdeling wikt, de nieuwe fractie beschikt: Ik word hun kandidaat tijdens de coalitieonderhandelingen en die onderhandelingen gaan voortvarend. Al na drie weken gaat het op een onstuimige lentedag om “puntjes op de i” en komt het akkoord ‘in beweging’ en daarmee ook mijn kandidatuur. Er ligt een goed akkoord, het doet recht aan de verschillen van de partijen, het doet recht aan de verschillende behoeften van inwoners en het doet recht aan de …

De Wende Lees meer »

bron: by @pexels

Al bladerend door een lokaal-regionaal blad viel mij een artikel op over het bouwen van huizen in onze gemeente en toen viel mij op dat het weliswaar nieuws is voor nieuwe inwoners maar blijkbaar ook voor wethouders. In ieder geval klonk het als nieuws. En eigenlijk is dat een mooi voorbeeld van het vieren van successen in de politiek. En hoe je dat in het nieuws brengt. Feitelijk wordt ieder beslispunt een succespunt. En dat moet gevierd worden natuurlijk. Dat begint voor de argeloze lezer meestal met de vaststelling van een bestemmingsplan: “We gaan bouwen!” Dat ‘we’ is natuurlijk prachtig maar ‘we’ geven alleen aan dat er -als iemand dat aandurft- dat stuk grond mag gebruiken voor woonhuizen. Dan volgt een lange periode van niets. En dat duurt meestal totdat in de landelijke pers te lezen valt dat er een woningtekort is in Nederland. Dan is er altijd wel iemand op Twitter of in de raad die iets roept over bouwen in West Betuwe en dát is dan het moment om de schetsen van een ontwikkelaar mee te sturen in een persbericht: “We gaan bouwen”.  Ondertussen zijn we meestal aan verkiezingen toe, waarin het thema van bijna alle partijen “bouwen, bouwen, bouwen” is. Alle partijen tuimelen over elkaar voor nog meer huizen in nog meer kernen. De zittende coalitie doet …

Het Succes Lees meer »

Foto door Levent Simsek via Pexels

n September hoor je er veel over in de nationale krant, tv en radio, in november wordt het dunnetjes overgedaan in uw gemeenteraad: Algemene beschouwingen, lokale pers besteedt er ook een klein stukje aan, als er een advertentie niet doorgaat. 

Foto: Alesia Kozik @Pexels

Ik verzorg momenteel masterclasses voor aanstormend politiek talent in onze provincie. Daarbij is altijd de vraag waar men mee bezig wil in de gemeenteraad. Al naar gelang de partij die men aanhangt komen ambities als onderwijs (gaat een gemeente niet over), kleinere overheid (maar dan heb je wel veel externe inhuur), nieuwe energie (zowel voor als tegen), lagere belasting en goede service dicht bij de mensen. U merkt dezelfde wensen als de hedendaagse gemeenteraad in West Betuwe.  Gek genoeg heeft niemand het over de economie. De motor van de toekomst, primair verantwoordelijk voor het eerste, het tweede en het derde niveau van onze levensbehoeften (van de vijf van Maslow). Ook in West Betuwe heeft iemand daar amper aandacht voor. De bezetting vanuit het gemeentehuis bedraagt 1 fte, één ambtenaar voor de toekomst van 54.000 inwoners. En de wethouder die economie in zijn portefeuille heeft natuurlijk.  Afgelopen week en de daaropvolgende maandagavond is economie het onderwerp in de oordeelvormende vergaderingen. Oordeelvormend betekent niet zozeer dat je al een mening hebt maar dat je gezamenlijk tot een mening komt. Discussies, debat, op basis van kennis en inzichten, opgedaan in de beeldvormende vergadering van de week daarvoor. En op basis van een stuk dat de wethouder -samen met die ene fte heeft gemaakt.  Dat begint met een visie op de economie en wordt dinsdag …

De Economie Lees meer »