De Vakantieganger
Het is onvermijdelijk, het hoort erbij. Dat is het lot van een ijzersterk proces, dat uit enthousiasme en een professionele houding is geboren, in beton is gegoten en waar menig burger zich bij achter de oren krabt. Reces, of beter, net daarvoor, juni. De vakantie loert, bureaus liggen nog vol plannen, wethouders zijn een jaar verder en tellen de knopen. Het wordt het tweede jaar en daden gaan nu tellen, worden meegenomen in de weging. Zowel door ban als door achterban. Op de burelen kijkt men halsreikend uit en dus het bureau moet leeg. Initiatieven worden omgezet, knopen gehakt, plannen ontvouwd en stempels gezet. Net voordat de laatste deur van het ambtelijk deel van het gemeentehuis in het vakantie slot valt, ontstaat er een stroom aan publicaties, aankondigingen en uitnodigingen die niet te stuiten lijkt. In de loop van de eerste week dooft het uit. Als dan zelfs de laatste Lander-lichting is volbracht, is alles schoon en iedereen weg. Alleen een wekker tikt nog door. Eerst onopgemerkt maar na twee weken door een argelozer thuisblijver mentaal genoteerd. Even gefronst, doorgelopen, adem in, op de hakken omdraaien, pupillen klein, de mond wijd open, nog een innemende luchthap en dan de vertwijfelde kreet “WAáááT?!” In de daarop volgende weken wordt getracht potentieel getroffenen te mobiliseren, maar ze zijn nog op vakantie. Mini-initiatieven …