De ontluistering
Zo’n avond als ooit tevoren. Een raadsvergadering waarin iedereen iedereen op scherp zet en ‘bondjes’ sneller wisselen dan bij Wie-is-de-mol™, begint natuurlijk eerder. Met bijvoorbeeld de late terugvlucht van verschillende fractievoorzitters uit verschillende windrichtingen. Afgemat, moe komen ze aan en slepen zich met een lastig dossier in de hand naar de uitgang van het vliegveld en de ingang van de raadzaal. In één moeite door. En die vermoeidheid, de strakke huid van het reizen, het onbestemde lome gevoel van de reis in het lijf maakt nors, narrig en rigide. Juist op het moment dat het tegenovergestelde nodig is. Het begin van zo’n avond is lacherig maar niet vrolijk. In de wandelgangen worden scenario 16 en 17b doorgerekend en doorgenomen tussen fractievoorzitters. Overige raadsleden lobbyen op spoor twee. Minstens zo belangrijk en veel effectiever. Ze creëren ruimte voor de onderhandelingscaroussel, ze paaien wegvallende, of weglopende cruciale spelers. Ze voorzien hun fractievoorzitter van ideeën en draadjes voor vervolg, wijzen op een muurbloem en overleggen met steunfractie en toehoorders. Zo’n avond. Ontluisterend mooi. De dynamiek van het tekort. Het tekort aan geld of zeggenschap, het tekort aan argumenten of invloed. En de wanhoopsdaad. Het dreigement. Het hangt immers altijd in de lucht en zweeft bij gratie op vertrouwen. Vertrouwen in een gedeeld doel, vertrouwen in de afhankelijkheid als coalitie en heel soms als …