Het Geheim
Eerder geplaatst op Raadsledennieuws Als openbaar bestuur achter gesloten deuren moet, gaat dat wringen. Onontkoombaar. Natuurlijk moet er een manier zijn om zaken in de gemeenteraad in besloten openheid met elkaar te bespreken zonder dat dat financiële consequenties heeft voor de gehele gemeenschap. Bijvoorbeeld bij onderhandelingen of wanneer een individu in het bijzonder onderwerp van gesprek is en de gemeentewet helpt daarin. Natuurlijk hoeft dat niet beperkt te blijven tot een seniorenconvent of een commissie stiekem. Artikel 23, 24 en 25 van de gemeentewet bieden de soelaas. De geheimhouding en de beslotenheid ontberen geen democratisch karakter, want er is een meerderheid van de raad nodig voor de bekrachtiging maar het voelt dubbel; die meerderheid kan net zo goed van politieke coalities komen die niets hebben uit te staan met het voorliggende dilemma op het terrein van bestuurlijke openheid en integriteit. De spagaat wordt echter des te meer voelbaar wanneer er zaken zijn die juist in het openbaar zich zouden moeten afspelen. Niet zozeer als het om de inhoud van het vertrouwelijke gaat maar om de vorm en het proces daaromheen. Met meel in de mond en met handen op de rug praten over de wijze waarom het tot vertrouwelijkheid is gekomen, vereist goed en vaak ontbrekend debattechniek van alle deelnemers. Nog lastiger wordt het als geheimhouding niet voor één gemeenteraad geldt …
