n September hoor je er veel over in de nationale krant, tv en radio, in november wordt het dunnetjes overgedaan in uw gemeenteraad: Algemene beschouwingen, lokale pers besteedt er ook een klein stukje aan, als er een advertentie niet doorgaat.
Ik verzorg momenteel masterclasses voor aanstormend politiek talent in onze provincie. Daarbij is altijd de vraag waar men mee bezig wil in de gemeenteraad. Al naar gelang de partij die men aanhangt komen ambities als onderwijs (gaat een gemeente niet over), kleinere overheid (maar dan heb je wel veel externe inhuur), nieuwe energie (zowel voor als tegen), lagere belasting en goede service dicht bij de mensen. U merkt dezelfde wensen als de hedendaagse gemeenteraad in West Betuwe. Gek genoeg heeft niemand het over de economie. De motor van de toekomst, primair verantwoordelijk voor het eerste, het tweede en het derde niveau van onze levensbehoeften (van de vijf van Maslow). Ook in West Betuwe heeft iemand daar amper aandacht voor. De bezetting vanuit het gemeentehuis bedraagt 1 fte, één ambtenaar voor de toekomst van 54.000 inwoners. En de wethouder die economie in zijn portefeuille heeft natuurlijk. Afgelopen week en de daaropvolgende maandagavond is economie het onderwerp in de oordeelvormende vergaderingen. Oordeelvormend betekent niet zozeer dat je al een mening hebt maar dat je gezamenlijk tot een mening komt. Discussies, debat, op basis van kennis en inzichten, opgedaan in de beeldvormende vergadering van de week daarvoor. En op basis van een stuk dat de wethouder -samen met die ene fte heeft gemaakt. Dat begint met een visie op de economie en wordt dinsdag …
Het moet wel een hectisch Pinksteren zijn geweest in de mailboxen van raadsleden. Zo pal voor een vergadering is hét moment om elkaar te bestoken met moties
Heeft er ooit wel eens iemand een evaluatie of een raadsenquete gehouden na een herindeling. Het houdt mij bezig. Uiteraard ken ik van dichtbij alleen die ene, die nog volop in de steigers staat. Maar omdat ik vermoed dat die steigers niet arbo-proef zijn en ondertussen niemand meer iets te zeggen heeft in termen van mandaat of op welke wijze dan ook, komt dat in mij op.
Eerder geplaatst op Raadsledennieuws Natuurlijk ben ik enthousiast. Over ons landelijk programma, over de landelijke strijd en natuurlijk over de discussies in zalen, straten en op iedere hoek. Ineens ben je niet meer de lokale maar de vertegenwoordiger van de landelijke. Zware dilemma’s, wereldproblemen en huiveringwekkend leed. Het wordt met je gedeeld, het wordt medegedeeld en het wordt soms mede gedeeld. Over taallessen vanaf dag 1, over de eigen bijdrage voor chronisch zieken, over de taxi die niet vergoed wordt vanwege het eigen huis, en waar men wel vanaf wil maar ‘er is hier niks kleins te koop of te huur’ en over werk en banen en een zekere leeftijd. En zo lopen landelijke problemen en lokale zaken moeiteloos door elkaar, nodig je mensen uit om te gaan stemmen, vooral te gaan stemmen en loopt ondertussen je to-do-list met het grootste gemak verder vol. Dat is handig voor als je straks weer die lokale vertegenwoordiger bent. Keer op keer blijkt daarbij dat ‘het gesprek’, op straat, al na een paar minuten, bij de toevallige gesprekspartners de behoefte aan een tafel, een paar stoelen en wat beter voorjaarsweer doet groeien en toon en inhoud van waaierend naar focus en van tegengesteld naar ontmoetend gaat klinken. Zo ebt de strijd van het toneel en worden de verkiezingen een geweldige manier om met elkaar …