n September hoor je er veel over in de nationale krant, tv en radio, in november wordt het dunnetjes overgedaan in uw gemeenteraad: Algemene beschouwingen, lokale pers besteedt er ook een klein stukje aan, als er een advertentie niet doorgaat.
Ik verzorg momenteel masterclasses voor aanstormend politiek talent in onze provincie. Daarbij is altijd de vraag waar men mee bezig wil in de gemeenteraad. Al naar gelang de partij die men aanhangt komen ambities als onderwijs (gaat een gemeente niet over), kleinere overheid (maar dan heb je wel veel externe inhuur), nieuwe energie (zowel voor als tegen), lagere belasting en goede service dicht bij de mensen. U merkt dezelfde wensen als de hedendaagse gemeenteraad in West Betuwe. Gek genoeg heeft niemand het over de economie. De motor van de toekomst, primair verantwoordelijk voor het eerste, het tweede en het derde niveau van onze levensbehoeften (van de vijf van Maslow). Ook in West Betuwe heeft iemand daar amper aandacht voor. De bezetting vanuit het gemeentehuis bedraagt 1 fte, één ambtenaar voor de toekomst van 54.000 inwoners. En de wethouder die economie in zijn portefeuille heeft natuurlijk. Afgelopen week en de daaropvolgende maandagavond is economie het onderwerp in de oordeelvormende vergaderingen. Oordeelvormend betekent niet zozeer dat je al een mening hebt maar dat je gezamenlijk tot een mening komt. Discussies, debat, op basis van kennis en inzichten, opgedaan in de beeldvormende vergadering van de week daarvoor. En op basis van een stuk dat de wethouder -samen met die ene fte heeft gemaakt. Dat begint met een visie op de economie en wordt dinsdag …
Ineens wordt alom ‘de woningbouw’ weer van stal gehaald. De landelijke verkiezingen komen eraan. Menig partij citeert en eigent zich de uitspraak toe van de Amsterdamse wethouder van weleer, met een ongekende schaamteloosheid en simplisme die niet past bij bestuurders maar wel bij de campagne vrees ik.
Waar er eerst 21 zaten, worden er nu 31 gehuisvest. De nieuwe raad van de nieuwe gemeente wordt geïnstalleerd. De inrichting van de zaal geeft de spanning van de nog steeds lopende formatiegesprekken pijnlijk weer: De statige raadstafel is vervangen door vele eenvoudige glazen tafeltjes. Een onmogelijke grote u-vorm dwingt het publiek naar de hal waar weliswaar grote schermen staan maar waardoor het publiek gedwongen is te kijken naar hetgeen de regisseur voor ze bepaald. Jammer, want dit is nu zo’n leuk moment voor alle nieuwsgierige inwoners, meegekomen familieleden en vrienden en vriendinnen om te zien wie met natte, gekamde haren zit, wie het trouwpak tevoorschijn heeft gehaald, wie de eed of belofte binnen één partij afgelegd en wie de hele tijd zit te friemelen aan kleding, haar of het stapel blaadjes op de tafel van het nieuwbakken raadslid. Het is ook goed om te zien dat er voldoende oude rotten aanwezig zijn, die geruststellende woorden spreken tegen nieuwe collega’s, de microfoon met ervaring quasi achteloos wegschuiven of nonchalant ter hand nemen voor een eerste prangende vraag aan de burgemeester over de onderhavige procedure. Die grote u-vorm zie je ook vaak in precaire conferenties in Azië en het Midden-Oosten waar gezichtsverlies voor alles moet worden vermeden. Het is veilig, niemand zit aan het hoofd, zelfs de waarnemend burgemeester niet maar …